หายไปนานเลยนะครับ ช่วงนี้ผมก็ยุ่งๆเหมือนกัน ทำงานเหนื่อยสุดๆ

แต่ยังไงก็ยังรออ่านเรื่องที่คุณ hagy เอามาลงอยู่นะครับ

งานมีเงินมา รออ่านอยู่นาคับ

เคยคิดเช่นเดียวกับ hagy ค่ะ เรื่องการตายไปจากโลกออนไลน์
เพราะแต่ก่อน (รวมถึงตอนนี้) มีเพื่อนสนิทในอินเตอเน็ตเยอะ เรียกว่าเป็นอีกสังคมของเรา
เราคิดตลอด ถ้าตายไปจะมีใครรับรู้ไม๊
ในทางกลับกัน เพื่อน ๆ เราที่หายไป ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร (คิด ขอแค่ให้เค้าเลิกเล่นแค่นั้น)

ไว้อาลัยให้คุณ bwitch ด้วย

***
อยากให้เล่าเรื่องการสอนมาก ๆ เลยอะ
เราก็ฝันอยากเป็นครูเหมือนกัน ทุกวันนี้บางทีก็นึกถึง (จะมีครูโรงเรียนไหนรับเดกมหาลัยเกรดเฉลี่ยต่ำมั่งไม๊)

เขียนมาเล่านะ อยากรู้จริง ๆ

ขอให้สนุกกับงานนะครับ ผมจะยังคงรแอ่านเรื่องดีๆจากคุณนะ

นั่นสิ เห็นด้วยกับ hagy & dubb ถ้าเราตายไป เพื่อน ๆ ในโลกไซเบอร์คงไม่รู้หรือยังไง เฮ้อ !! หดหู่จัง

มีเพื่อน online เสียชีวิตไปแบบนี้เหมือนกันค่ะ เศร้ามาก คุยกันเรื่อย จู่ๆก็หายไป หายไปตั้ง 6 เดือนก็ไม่รู้จะติดต่อยังไง email ไปก็ไม่ตอบ จนวันนึงลูกชายเค้า email มาหาพี่ บอกว่าเจอ email พี่ใน contact list ของพ่อเค้า เลย email มาบอกว่าพ่อเค้าเสียเเล้ว เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ช่วยชีวิตไม่ได้ เป็นเรื่องที่เราตกใจมาก shock ไปหลายวัน

มีเพื่อน online ก็หมั่นถามไถ่ทุกข์สุขไว้บ้างนะคะทุกคน

wahoooooo

ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้ทราบ เรื่องนี้เข้าตามเข้าไปอ่าน หลายๆ ที่
รับรู้เรื่องราวแต่ ปกติไม่เคยแสดง คอมเมนท์ ใดๆ
แต่พอถึง เวลานี้ คงต้องกล่าวว่า ขอให้คุณพิมพ์ มีความสงบ ณ สัมปรายภพ ไม่ว่ามันจะมีจริงหรือไม่
---- อยากให้ มันเป็น แง่คิด บทเรียน ของความรัก
ความรัก --- ไม่ใช่การใช้แต่ อารมณ์ หรือเหตุผล ไม่ใช่เรื่อง
แค่ คน 2 คนอย่างที่คิด ไม่ใช่ ความ หลง ไม่ใช่ ความผิดหรือถูก ลึกเข้าไปในใจ หรือเข้าใจ เข้าไป ทุกๆ ในการกระทำ
พึงระลึกว่ามันเป็นสิ่งที่ ต้องพยายาม คอยเตือนตัวเองให้ทำดีอยู่ เสมอ เมื่อคุณ รู้จักและเข้าใจ ความรัก ไม่มีทางทำร้ายใครหรือแม้แต่ตัวเอง คุณจะเต็มไปด้วยการให้ การอภัย
คุณจะมองความเป็นไปของโลกอย่างมีสติ เข้าใจ ความหมาย คำว่าว่าเข้าใจ (เข้าใจ= ลึกเข้าไปข้างในใจ เข้าไปในกระเลือด ซ้าบซึ้งในทุกอณู นั่นคือ=เข้าใจ) การมีอยู่ของคุณ
คุณรู้ได้ด้วยการ เสียสละ ความโกรธ คุณน้อยลง คุณรู้จักให้ มากกว่า ต้องการ ผมรู้สึก ขอบคุณโลกนี้ใบนี้ จริงๆ ที่ให้พบพบกับความรัก ขอบคุณ อากาศ ขอบคุณ ต้นไม้ใบหญ้า
ขอบคุณ ทุกๆ อย่าง ที่ทำให้ผมเกิดมา ผมว่ามันเป็น สิ่งที่ดีที่ สุดเท่าที่ผมรู้จัก -----
***ถ้าคุณท้อแท้***
ลอง อย่างผมสิ--- คนหลายคน อยากมานั่งอ่าน ข้อความ อยากมารับรู้ข้อความที่พวกเรา ช่วยกันเขียนขึ้นแต่เขาไม่ สามารถ มารับรู้ได้เพราะ ไม่มีคนอ่านให้เขาฟัง บางคนอยากลุกขึ้นมาอ่านเอง แต่เพียงเพราะไม่มีคนมาเข็ญ พยุงให้ลุกขึ้นมาอ่าน บางคน หลับไม่รู้สติ ไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นมาอ่านได้อีกไหม
คุณลองมอง รอบตัวคุณ ดีๆ คุณจะรู้ว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว
ตาคุณ มองเห็น หูได้ยิน ปากกินได้ มือ ขา ยังสั่งการณ์ได้ ยังวิ่ง
ยังหัวเราะ ยังร้องให้ ยังรับรู้ได้ นั่นมันคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอครับ ไม่ว่าจะมีปัญหาใดๆ ผมว่าปัญหาอย่างเราๆ ก็ดุเป็นเรื่องไรสาระไปเลยเมื่อเทียบ กับ ผู้ทุภพลภาพ ผู้ประสบภัยหรือ ตำรวจทหารที่ต้องคอยทำงานหรือประสบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน บุคคล ที่ผมกล่าวมา เขาอยู่ได้ด้วยอะไรครับ
ผมว่า ความรัก = การมีชีวิต มันไม่ได้แตกต่างกันเลย
ลองเปลี่ยน ทัศนคติ ปัญญาทัศ มุมมอง เดินไปในทิศทางตรงข้ามบ้าง ลองพยายามมองในแบบที่มันเป็น ตัดความ อิจฉาริษยา ความหลง ความโลภ ความเอาแต่ใจ
เสียสละให้มากขึ้น ให้อภัย ทิ้งความเห็นแก่ตัวลง ผมว่าความรักมันเป็นแบบนั้นหละ
ผมรู้สึกว่า ชีวิตของคนเราเกิดมา เพื่อ คนอื่นนะครับ
เนี่ยแหละเหตุผลของการมีอยู่ของคนเรา เราเกิดมาเพื่อสิ่งต่อไป และเราตายไปก็เพื่อ สิ่งที่จะเกิดขึ้นมาแทนเรา
มันเป็นเรื่องง่ายๆ ธรรมดาๆ เพียงแต่อย่า ปรุงแต่งมัน
มันมีวิถีทางของมันเสมอ ความรักและการมีชีวิต
มันทำให้ผม เปลี่ยน ตัวเองจาก หน้ามือเป็นหลังเท้า(แอบมีมุข) คุณคิดไม่ถึงหรอกว่า ผมก็เคยเป็นคนที่คุณ จินตนาการ
เรื่องความชั่วไปไม่ถึงเลยหละ แต่เมื่อ ผมมาพบกับความรัก มันเปลี่ยนแปลงชีวิตผมทั้งชีวิต มันทำให้ผมจากที่คิดถึงแต่ตัวเอง กลายเป้นคนที่จะคิดถึงผู้อื่นก่อนเสมอ คุณจะพบว่า เมื่อคุณ ตื่นเช้าขึ้นมาแทนที่จะสลึมสะลือ หดหุ่ เศร้า กลับสดชื่น สว่าง และอบอุ่น เพียงแค่หายใจเอาอากาศ รอบๆ ตัว
มองโลกอย่างสวยงามแง่ดี
ไม่ว่าปัญหาใด้ๆ ก็ผ่านไปได้ จำไว้ครับ ไม่มีปัญหาปัญญาก็ไม่เกิด ปัญหามันมีเหตุผลของมันที่เกิดขึ้นมา
ดังนั้นมันเป็นแค่ปัญหา มันไม่มีทางสู้คุณที่มีปัญญาได้หรอกครับ แต่ ถึงอย่างไรคุณก็เป็นคน ครั้นจาให้คิด แก้ เดี๋ยวนั้นเลยอาจจะยังไม่ชิน ลองครับ ลองก่อนชีวิต มันมีลองได้ครับ
ถ้าคิดแก้ไม่ออก ก็กลับไปบ้าน เดินไปห้องนอน กองปัญหาไว้หน้าห้อง ปิดประตูใส่มัน นอนเอาแรงกินข้าวก่อน ตื่นมาค่อยมาสู้กับมันต่อผมว่า พอคุณตื่นขึ้นมามันก็ ลงไปอยุ่ที่ปลายเท้าคุณแล้วหละจากแต่ก่อนเมื่อวานมันยังอยุ่บนหัวอยู่เลย
--เห้อ เหนื่อยพิมพ์ (อัตรา การพิมพ์ดีด ผมอยู่ที่ 30 คำต่อ2ปี)
สุดท้ายถ้าข้อความของผมไปรบกวน หรือสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้ใด ก็ยกโทษให้ผมหน่อยนะครับ
ผมแค่ ต้องการ จะอุทิศ ข้อความเหล่านี้ให้แด่คุณ พิมพ์
และถ้ามันพอจะมีประโยชน์ใดๆก็ตาม ขอให้ประโยชน์เหล่านั้นตกแด่คุณพิมพ์ --นางสาวพิรศลัย สุวรรณภักดี
bwitch แห่ง http://bwitch.exteen.com/
และเพื่อน ที่ผมไม่เคยพบเจอ....

วันนี้อยู่ดีดีผมก้คิดถึงเรื่องนี้ จนอยากจะนำมาเขียนครับ บังเอิญจัง

ที่พูดถึงคือเรื่องที่สงสัยว่า ถ้าเราหายไปจากโลกนี้ คนคุ้นหน้ากันในดลกไซเบอร์คงคิดแค่ว่าเราเลิกเขียนไปแล้ว

คิดอย่างนั้นแล้วก็เศร้านะฮะ

สวัสดีค่ะ..คุณพี่เอกที่เคารพ
ขอบคุณสำหรับบล็อคสวยๆๆน่ะ
มันตรงกับตัวเค้ามากๆๆเลย
เอ๋...ตรงเกินไปรึป่าว
แล้วว่างๆๆจะเข้ามาหาใหม่น่ะจ๊ะ
ขอบคุณหลายๆๆ